Κάνε κάτι............

Ζωγράφισε, παίξε μουσική, γράψε ποίηση,κάνε κάτι, όχι για κάποιο σκοπό απλά για να χαρείς ή για να το μοιραστείς με λίγους φίλους। Η ευχαρίστηση εξαρτάται πάντα από κάτι, ή από κάποιον, σε ανταμείβουν κι είσαι ευχαριστημένος, σε επιβραβεύουν κι είσαι ευχαριστημένος, πολλές φορές κι ευτυχισμένος και ξανά απ' την αρχή αγωνιάς να φτάσεις κάπου........ ν'αντλήσεις πάλι την ίδια ευχαρίστηση, πολλές φορές ο νους αναζητά όλο και περισσότερη। Η χαρά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, δεν εξαρτάται από κανέναν, είναι η χαρά του να δημιουργείς κάτι।Το αν το εκτιμάει κάποιος ή όχι δεν μας ενδιαφέρει। Το απόλαυσες ενόσω το δημιουργούσες, αυτό είναι αρκετό। Η ζωή αποτελείται από πολύ μικρά πράγματα κι όσο αναζητούμε τα "μεγάλα" τόσο αυτή μας προσπερνάει।

Και ο σοφός γέρος είπε.........

Πρόσεξε όταν χαμογελάς, που βρίσκεται το εγώ σου; Ξαφνικά έχεις λιώσει, ξαφνικά είσαι νέος, ρευστός,καθόλου στερεός αλλά ρέων, δεν είσαι γερασμένος,έμπειρος,άνθρωπος με γνώση. Αλίμονο όμως αν η καρδιά έρθει κοντά με το νου, τότε δεν σε γλυτώνει τίποτα από την ασχήμια των γηρατειών.

Ο ψυχολογικός εγκλωβισμός της γυναίκας.

Οι γυναίκες φωνάζουν από απελπισία।Διανύουμε τον εικοστό πρώτο αιώνα κι η κοινωνία ακόμα ανδροκρατείται। Παρηγοριά το φεμινιστικό κίνημα, η γυναίκα έχασε το δρόμο της, μίσος και βία γέμισε η ψυχή της, θέλει να τους μοιάσει, θέλει να πάρει το αίμα της πίσω। Την ποδοπάτησαν, την έφτυσαν ακόμα κι "οι απεσταλμένοι του Θεού" που κυρήσουν συμπόνια και αγάπη δεν τη θεώρησαν ποτέ άνθρωπο। Τη φοβήθηκαν γιατί ελκύει, η έλξη και ο φόβος πάνε μαζί, κι αφού ελκύει της απαγόρευσαν το σεξ। Η καταπίεση του σεξ, η μοναδική συμφωνία ανάμεσα σ' όλες τις θρησκείες, της γέμισαν το νου με αμαρτίες κι ενοχές।Σήμερα υπάρχουν ακόμα γυναίκες που δεν γνωρίζουν τη φύση τους, ανέραστες, ανοργασμικές, μαραζωμένες,άρρωστες।Κι αυτές μπερδεύτηκαν και πέρασαν στην απέναντι όχθη, στο άλλο άκρο, ποιο άκρο όμως κρύβει σοφία;Οι γυναίκες έχουν ανάγκη από μια βαθιά εσωτερική αλλαγή, δεν τίθεται θέμα ισότητος, ιδέες του νου είναι όλα αυτά, δεν έχουμε να κάνουμε με ανώτερους και κατώτερους, ο καθένας είναι μοναδικός। Κι οι δυο μαζί φτιάχνουν μια ορχήστρα, ο άντρας από μόνος του είμαι μισός, η γυναίκα από μόνη της είναι μισή, κι οι δυο μαζί ολοκληρώνονται.Ο θηλυκός νους της έχει ανάγκη να παραδοθεί σε κάποιον, όχι όμως από υποταγή, ούτε από φόβο। Να εγκαταληφθεί στον άντρα που με σιγουριά, ασφάλεια κι αγάπη θα την οδηγήσει εκεί που εκείνη θέλει।Να αφεθεί στο υγιή μοντέλο του άντρα μακριά από τις ασχήμιες του παρελθόντος। Ίσως αυτή να' ναι μια βαθιά, αληθινή και υγιής επανάσταση.

Η ΦΥΣΗ

Η φύση δεν ξέρει από λάθη.

oistros: "Όταν έκλαψε ο Νίτσε". Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάλομ

oistros: "Όταν έκλαψε ο Νίτσε". Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάλομ
Γυναίκες και άντρες, αναζητήσεις κοινές, το περιεχόμενο της συνείδησης κοινό, μα η μάχη ανάμεσα τους συνεχίζεται, έως πότε; είναι ν' αναρωτιέται κανείς.
Ένα βαθιά τρυφερό μυθιστόρημα που καταλύει μύθους μπαίνοντας στον βαθύτερο πυρήνα της διαμόρφωσης μας.

Εκείνος συνέχισε: "ξαφνικά έχω γεράσει.Κοιτάζω τον εαυτό μου και βλέπω ένα γέρο που έχει θαφτεί σε μια ζωή,ένα επάγγελμα, μια καριέρα,μια οικογένεια,μια κουλτούρα.Όλα κάποιος μου τ' ανέθεσε. Εγώ δεν διάλεξα τίποτα.Πρέπει να δώσω στον εαυτό μου μια ευκαιρία!Πρέπει να έχω μια ευκαιρία να βρω τον εαυτό μου."
"Μια ευκαιρία;" ρώτησε η Ματίλντε. "Να βρεις τον εαυτό σου; Γιόζεφ τι λες; Δεν σε καταλαβαίνω. Τι μου ζητάς;"
"Δεν ζητάω τίποτα από σένα! Ζητάω από τον εαυτό μου!Πρέπει ν' αλλάξω τη ζωή μου!Αλλιώς θα συναντήσω το θάνατο χωρίς ποτέ να έχω νοιώσει ότι έζησα!"

ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ Μ' ΑΚΟΥΣ;

Σου μιλάω μ' ακούς;

Ώρα τρεις το μεσημέρι, μετρό, σταθμός Σύνταγμα, ανάμεσα στο πλήθος και οι δυο γυναίκες,φίλες δήλωναν,ψευδαίσθηση ή αλήθεια; Ηλικία σαράντα με σαραπέντε, πρόσωπα αφυδατωμένα στεγνά από ζωή.Προκλημακτηριακά συμπτώματα ή απολογισμός ζωής; Το βαγόνι ξεχειλισμένο,στριμώχτηκαν προσπέρασαν και κάθισαν σε αντικρυστά καθίσματα.Η Θάλεια-έτσι έλεγαν τη μία-μιλούσε δυνατά κουνώντας ζωηρά τα χέρια,η φίλη της η Κάτια κοιτούσε το κενό χωμένη για τα καλά μέσα της.Το βλέμμα της διασταυρωνόταν κάπου-κάπου με της φίλης της όταν εκείνη ανέβαζε τον ήχο της φωνής της ζητώντας επιβεβαίωση ή απόρριψη των όσων έλεγε"Με κατάλαβες;"ρωτούσε κάπου-κάπου "ναι, βέβαια" απαντούσε η Κάτια με βλέμμα φανερά απορρημένο.

"Θα τα δοκιμάσω όλα" συνεχίζει η Θάλεια" "ε, όχι και όλα!" "μα εσύ μου το πρότεινες" "ναι σωστά"

"Αχ ρε Κάτια,αν δεν είχα και σένα τι θα' κανα" συνεχίζει η Θάλεια πιστεύοντας ότι η φίλη της την ακούει.

Σχέση; ψευδαίσθηση; Φιλία; μύθος; Φόβος για τη μοναξιά; ή φυγή;